Oyuncak Hikayesi 5

Oyun saatini tehdit eden yepyeni bir tehlike. Bu ifadeye kaç kez denk geldik? Oyuncakların, varoluşlarını sorgulatan her yeni çocuk, her yeni oyuncak, her yeni durum karşısındaki telaşları. Bu kez tehdit, bir Lilypad tablet. Çocuklar arasındaki arkadaş edinme çabası ve ebeveyn rolleri üzerine duygusal bir bakış açısı sunulmuş. Ama esas mesele, oyuncakların teknolojinin getirdiği rekabetle yüzleşmesi. İyi bir fikir. Ancak iyi fikrin, serinin dördüncü veya üçüncü filminde de benzer bir tınıyla işlenmiş olması, "yeni" kısmını biraz yıpratıyor.

Film, nostalji ve yeni hikaye anlatımını harmanlama iddiasında. Harika bir denge. Ama harman kelimesi, bazen eskiyi ısıtıp önümüze koymak anlamına gelebiliyor. Animasyon kalitesi elbette olağanüstü, kimse buna itiraz etmez. Görsel detaylar, karakter tasarımları zaten serinin alametifarikası. Yönetmen Andrew Stanton, bu görsel dünyayı ustaca kullanıyor. Ancak görsel güzellik, hikaye boşluklarını veya tekrarları her zaman doldurmaya yetmiyor. Boş iddialardan biri de bu: Her şey güzel görünüyorsa, her şey güzeldir.

Jessie'nin güçlü bir başrol olarak öne çıkışı, hikayeye taze bir soluk getiriyor. Eski oyuncakların geri planda kalması kaçınılmazdı, hepsi aynı anda parlayamaz. Teknolojiyle ilişkiyi inceleyen nüanslı yaklaşım, filmin en takdire şayan yanı. Bir ekranın, bir çocuğun dünyasındaki yerini ve bunun oyuncaklar üzerindeki etkisini göstermek, modern zamanların bir gerçeği. Bu konuya gerçekten zekice yaklaştıkları, duygusal anlar yarattıkları yerler yok değil. Özellikle bu teknoloji bağımlılığı temasının işlenişi, serinin köklerine sadık kalırken modern bir problematiği başarıyla kucaklıyor.

Ancak, hikayenin zaman zaman yavaş ilerlemesi ve önceki filmlerle olan belirgin benzerlikler, kaçınılmaz bir yorgunluk hissi yaratıyor. Serinin kendine güveni, tekrara düşmekten biraz daha fazlasını gerektirmeliydi. Yeni bir macera, aynı eski kaygılar. Ne kadar dayanabilir ki? Belki de tek seferlik bir oyun. Belki de sadece bir başka tablet.