I Am Frankelda

Bazen bir aile masasında herkesin suskun oturuşu, o anda dile gelmeyen ne çok şey barındırır. Göz göze gelindiğinde bir anlık kaçırılan bakışlar, yılların getirdiği alışkanlıklar ve biriktirilen hayal kırıklıklarıyla doludur. Roy Ambriz'in “I Am Frankelda”sı, işte tam da bu sessizliklerin ve bakışların peşine düşerek, bir genç yazarın bilinçaltının labirentlerinde kayboluşunu anlatıyor. Meksika sinemasının stop-motion animasyondaki bu ilk adımı, izleyiciyi Frankelda'nın çocukluğundan beri sorunlara yol açan engin hayal gücünün kapılarından içeri davet ediyor.

Ana karakter Frankelda, kendi öykülerindeki karakterlerle yüzleşirken, iki farklı alem onun yazıları aracılığıyla iç içe geçiyor. Bu iç içe geçiş, sadece fantastik bir macera sunmakla kalmıyor, aynı zamanda aile içinde konuşulamayan, bastırılmış anıların ve kayıpların da bir dışavurumu haline geliyor. Karakterlerin birbirine bakışları, o anki duygusal mesafelerini, güvenlerini ya da hayal kırıklıklarını derinden hissettiriyor. Özellikle Frankelda'nın yarattığı kabus dünyasının sakinleri ve onların yöneticileri arasındaki etkileşimler, empati gibi "zayıf" görünen duyguların aslında ne denli güçlü bağlar kurabileceğini fısıldıyor.

Film, duyguyu zorlamadan, samimi bir dille işliyor. Melodramatik kolaycılığa kaçmak yerine, Frankelda'nın hayal gücünün onu nasıl hem kurtardığını hem de zorladığını sakince aktarıyor. Yıllardır yeni fikir üretemeyen bir kabus yazarının işini koruma çabası, yaratıcılığın kişisel kayıplarımız ve korkularımızla olan karmaşık ilişkisine dair derin bir gözlem sunuyor. Ancak ne yazık ki, kabus diyarının yöneticilerinin bazen fazlasıyla edilgen algılanması, bu derinliği yer yer kesintiye uğratabiliyor ve bu fantastik dünyanın potansiyelini tam olarak açığa çıkarmasına engel oluyor.

“I Am Frankelda”, yenilikçi animasyon tekniğiyle olduğu kadar, bir gencin iç dünyasına ve hayal gücünün sınırlarına yaptığı yolculukla da izleyicide iz bırakıyor. Kayıp ve hatırlama temalarını incelikle işleyen bu yapım, aile içindeki söylenmeyenleri, sessizce büyüyen korkuları ve onlarla yüzleşmenin iyileştirici gücünü fısıldayan sakin bir ses olarak hafızamızda yer ediyor.